ای شرقی غمگین تو مثل کوه نوری!

و آنگاه که خورشیدی بکارت صبح را بدرد و جنازه ی شب را به شاخه های ارغوان بیآویزد ، زخم هایمان با شعاع نور طلوعی دوباره خواهند کرد و آفتاب گردان ها - همانآنی که شب گردمان کردند- رو به زخم هایمان میگردانند و نور استشمام میکنند از این همه نامطبوع. ما زخم هایمان قواره ی ده خورشید سوختنی ست.
مدفن ما اگرچه آبیِ بابلسر بود ، اما مرا سبزِ شیرگاه و تو را کَهربائی شیراز کشت و دریغ که چون مسیح سه هنگام پس از رُجعت عروج کردیم به خاک. ما از گور خاستگانیم سرهنگ! نه بی چرا زندگان ، که بی چرا مردگانیم شاید.

روز نخست آن که به حسرت سرشتمان
با خون شب نوشت خط سرنوشتمان

با خون شب نوشت خط سرنوشت و بعد
از آسمان گرفت و بر این خاک هشتمان

تا اینکه قوت غالبمان جز بلا مباد
تا اینکه داغ نان شود و خون خورشتمان

ما برج گریهام که از سوگ زندگی
سنگ مزار میدمد از خشتخشتمان

سودی به حال کشتن لبخند و بوسه نیست
آفت جوانه میزند از زرع و کشتمان

هر سوی این مساحت نازا جهنم است
کور است تا همیشه اجاق بهشتمان

سرخاب داغ گونهبهگونه ، به گونهها
رحمی نکرد زخم به زیبا و زشتمان

دیوان غمگذشت من و ما نخواندنیست
لعنت به آن کسی که چنین بد نوشتمان

پانویس:

قبلا هم گفته بودم ، نرسیدن وجه غالب داستان های شرقی ست.پایت را از روی گاز بردار و کمی از مسیر لذت ببر : ما هیچ وقت نمی رسیم سرهنگ!