این پرنده مردنی نیست !

روزی که برف سرخ ببارد از آسمان

بخت سیاه اهل هنر سبز می شود

الاایحال دارم به روزهای دیروزی فکر میکنم ، به روزهایی که طعم لیمو را در هوای ملس خندهایمان تنفس میکردیم ، به روزهایی که تلخ بودند اما شیرین گذشتند. امروز تقریبا همانجایی ایستاده ام که چند سال پیش فکرش را هم که می کردم قند مکرر در دلم آب میشد. امروز همانجا که فکرش را میکردم ایستاده ام و دارم حَبّه های تلخ بودن را یکی یکی با چای تازه ی غم-پهلو نوش میکنم. نمی دانم ، شاید چشم خورده باشم

غروبی خسته را در استکان چای حل کردیم

و غربت را سرود ملی کل ملل کردیم



گره کردند مردم تا که مشت اخم هاشان را

دوتایی سایه هامان را گرفتیم و بغل کردیم



عصای عشق را انداختیم و با نگاهی زود

سکوت مانده بر لب را به لبخندی بدل کردیم



نگاه ممتدی در چشم های ما به هم می گفت

که فرض عشق را با خندهامان محتمل کردیم



و نوشیدیم از هم درد ها و خسته گی ها را

و از آنها – اگرچه تلخ - تعبیر عسل کردیم



تمام واژه های مشترک را از دهان هم

به زور بوسه دزدیدیم و تقدیم غزل کردیم



کنار روز های هفته خوابیدیم و هر جمعه

غروبی خسته را در استکان چای حل کردیم !!!